Insomnia

اولین بار وقتی متوجه این موضوع شدم که داشتم فیلم سارای مهرجوئی رو می دیدم .  بعد ها اونقدر با خودم کلنجار رفتم تا قانع شدم باید این موضوع رو یک عیب بزرگ در روحیه و شخصیتم بدونم . چیزی که مغایر با تمام عقاید آزاد اندیشانه و انتلکچالی و فمینیستی و هر نوع ایسمی در من بود. اما ماه همیشه پشت ابر نمی مونه و من با کمال شرمندگی می خوام از همین تریبون آزاد اعلام شکست کنم و این ننگ بزرگ و بر همه فاش و عیان کنم .

 

من دوست دارم آشپزی کنم مخصوصا اگه قرار باشه واسه کسی غذا بپزم که عاشق غذا باشه یا این که من عاشق اون باشه ( از این جا تا کجا ) خلاصه خرد کردن سبزیجات رنگ و وارنگ روی تخته آشپزخونه که بعد از قاشق های چوبی دومین معشوق من توی آشپرخونست یا مزه دار کردن گوشت یا تفت دادن پیاز اضافه کردن انواع ادویه رنگش یا بوش یا چشیدنش و تصمیم اضافه یا نکردن نمک و فلفلش . سرو کردنش تزیینش میزش. بشقابش قاشق و چنگالش چشم به اتنظار اینکه اولین قاشق و کی به دهنش می زاره و بعدش چی می گه.

 

نمی دونم سطحیه یا چیپ نمی دونم چرا همیشه پنهانش کردم از همه انکارش کردم نمی دونم چرا اون استادم که این همه دوسش دارم می گفت آشپزی هنر نیست و باید جلد تمام کتاب های هنر آشپزی و عوض کرد.

فقط می دونم تو سنی نیستم دیگه که به خودم دروغ بگم یا سر و کله بزنم . وقتی این همه حال می کنم پس دوسش دارم .

 

فیلم های مهرجویی زن هاش و بیشتر اوقات دوست ندارم اما سارا فرق داره . عاشق سارا بودم وقتی نبخشید وقتی دلشوره داشت وقتی پای حرفش وایساد . خانه عروسک و دوست داشتم از اولش

 

احساس می‌کنم موو این کردم..!

 

 

گاهی حسابی دلم برای چشم هایم می سوزد این همه بو این همه حس این همه حرف این همه شادی این همه عشق این همه نگاه های معنی دار و گوشه چشمی و چپ چپ و با پشت پلک نازک




بیچاره چشم هایم . سایه های رنگی ریمل های مژه





بیچاره چشمهایم که اینهمه دور اند از دست هایم

امروز رفتم موهای دست و پا رو کندم فردا هم می رم موهام و قرمز می کنم شبش هم اون لباس کمر کرستی جیگر سرمه ای و می پوشم . فردا همبازی همه بچه گی هایم داماد می شود. فردا شب من باز می فهمم که چقدر بلاتکلیفم با خودم . از این که دلم بگیره مثه اینه دق باشم بیزارم . از این که یادم بیاد خیلی خاطره های نحس و بیزارم از این که به من بگن ایشالا یه روز برای من بیزارم. این پسرک که فردا داماد می شود خیلی گل است عروس را هم از وقتی دوست شدند می شناسم .  .برایشان خوشحالم اما نمی دانم چرا دلتنگم نمی دانم چرا یادم نمیرود نمی دانم چرا




من هنوزم با نامجو حال می کنم. یادم اومد استاد گرام چقدر مرا سرزنش کرد و به باد تمسخر گرفت به خاطر این لذت کوچک دلم . داشتم فک می کردم آدم ها چقدر حقیرن .



من شاید خیلی زخم خوردم هزار بار خراب کردن از نو ساختم باز خراب کردن اما سرم بالاست به خدا سرم از همه آن ها که خرابم کردند بالا تر است . 


من والا آرزوی لباس سفید و آئینه و شمدون نداشتم و ندارم . من یه همراه می خواستم که بشه تو بغلش قایم شد که حواسش به من باشه همین


که گریه می کنم نپرسه کی و کجا و چرا و چقدر و چن وقت فقط بغلم کنه بغلم کنه بعدم لباش و بزاره رو گردنم لیسم بزنه



من یکی و نمی خوام که بهم بگه صبر کن من برم و برگردم


من یکی و می خوام که باشه و بمونه


من عروسی نمی خوام من سکه طرح امام نمی خوام من انگشتر نگین دار نمی خوام من رسم و خانواده و بته و سنت نمی خوام



من مسافرت می خوام من باد می خوام من یه عالمه یه عالمه بوس می خوام




دلم می خواد تو برف عروسی کنم دلم می خواد کسایی باشن که دوسشون دارم نه اونا که باید باشن




دلم می خواد فردا حسابی بزنم حسابی برقصم و غصه از هیچ جا پیداش نشود . هیچی یادم نیاد از اینا



من سرما خوردم من تب دارم . من

من که اصلا یادم نمی آید از بس که گذشته است . اما می گویند یک زمانی بوده که من هم عاشق این بودم که دانشجو باشم که عاشق این بودم که دانشگاه بروم. یک خاطرات مبهم و دوری دارم از اولین باری که رفتم خیابان انقلاب و وه که چقدر به هیجان آمدم که فک کردم دانشجو که بشوم هر روز می آیم اینجا عشق می کنم. می گردم بین این همه کتاب و چی می خواهم بیشتر از این . من یادم رفته . حافظه ام پاک شده اما توی چهار راه ولی عصر یه کافه بود که من فک می کردم جای عجب آدم های خدائی است عجب روشنفکرن چقدر با حالن. یه تاتر شهر بود که وقتی ماشین بابا از بغلش رد می شد ضربان قلبم می رفت بالا. یادم رفته . همش پاک فراموش شده از بس که دروغ بود.


با چنگالم رفته بودیم کتاب ابتیاع کنیم پیاده رو که از جیگر شهروندان ایرانی هم پاره پاره تر بود. اما سالم ماندیم به هر تلاشی که بود از لا به لای آن همه آدم فرهیخته خودمان را رساندیم به بازارچه کتاب و من خشکم زد.


یه مغازه باحالی بود پر از کتاب پر از سی دی پر از خاطره پر از همه چیزهای خوب که سر در بازارچه کتاب بود که من دوسش داشتم که حالا نیست . من از کجا سی دی بخرم دیگه ؟؟؟؟ گاج می خوام چیکار ؟ اینهمه خالی ایهمه مدرنیزه این همه سرد و پر از تست نفرت انگیز کنکور بی خود که هزار ساله قراره نباشه که مثل اژدهای هفت سر می مونه که سال دیگه بازم می بینمش.



یه مقاله نوشتم که هزار تا لغت داشت . به یه جا هاییم فشار اومد تا حد انفجار تا نوشتمش حالا این استاد کوتوله می گه دوباره بنویس خوب نیست . شیطونه می گه بزنم تو سرش بقیه اشم بره تو زمین در نیاد دیگه .



سمفونی مردگان اون همه خدا اون همه قشنگ بعد ها که بزرگ تر شدم فهمیدم همون کمرنگ شده ی صد سال تنهایی . حالا دلم به سال بلوا خوش بود تا بتونم بازم عاشق معروفی باشم که دیدم اونم نسخه دستکاری شده ی عشق سال های وبا ست . چه جالب که جناب معروفی فقط تحت تاثیر ادبیات آمریکای لاتین بودن اونم از نوع مارکز ش !



من دارم مریض می شم هی فینم میاد خوب . دلم چای کمرنگ می خواد هیش کی برام نمیاره خوب.



هزاز تا کار نکرده دارم

بیدار بودم و داشتم با خودم می گفتم : یک سال گذشت و من بابت حتی یک روزش هم پشیمان نیستم. پس خوب است.

لباس قرمز کوتاه چیز خوبی است در زندگی انسان. زبان ایتالیائی بسیار خوشمزه است و نوسینده های ایرانی یک مشت دزد ِ بی چشم و رو هستند.

بیدارم و دارم به همه این ها فک می کنم .


دارم آدم می شوم حسابی. می دانم که بعد ها دلم هم ، می گیرد . می دانم که به این فک می کنم که بذارم برم یه جای دور و سرد واسه خودم باشم.


آدم ها که گیر می کنند توی هم . گاهی حتی اگه با فاصله زیاد هم از کنار آدمی بگذری باز ممکن است گیر کنی تویش. بعد آدم ها که دراز می کشند روی هم. بعد که بلند می شوند می خواهند بروند سر کار و زندگی شان می ببینند گره خورده اند به هم. با هم دعواشان می شود . هر کدام غصه خودش را می خورد بعد پشت به هم می نشینند. چون گره خورده اند پشتشان را به هم تکیه می دهند . شاید دیگر هیچ وقت همدیگر را نبینند. شایدم دوباره دراز کشیدند کنار هم.






این پست اصلی است :



به یک رفیق دور :



مراتب سپاس و قدردانی خود را اعلام مییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییداریم


شما هنوز یه شام و ناهاری به من بدهکاری در معیت ظریف صد البته.


از زمان تولد بنده فرق میان ز و ذ را نمی دانستم والا . از بابت تذکرات شما به این نکته رسیدم که اگر در یک کلمه ای ر وجود داشته باشد و Z قبل از آن باشد مسلما ز نیست و ذ است . این حاصل روز ها و شب ها مطالعه بی وقفه بنده بوده . بسیار هم مستند می باشد.




زیاده عرضی نیست



بدرود و سی یو هوپ فولی سون

حس عجیبی دارد وقتی بر می گردی. داری عقب عقب بر میگردی که با سر می روی توی دیوار. یا بر میگردی تو

همون وبلاگی می نویسی که هزار ساله ننوشتی. یا بر می گردی توی همون قالب های تنگ و ترش پنج سال

پیش خودت. حس عجیبی داری که انگار یک چیزی توی تنت کش می آید و تو رو با خودش می کشد. بعد آدم مبهم

 می شود . با خودش می گوید من این جا چه غلطی می کنم اصلا؟ کاش بر می گشتم سر جای خودم.

تست

الان یه تست شخصیت (!) از اینجا گرفتم نتیجه اش این شد:

(تاثیر پذیر، درون گرا، واقع گرا، متفکر )

تو یک تیپ "حسابگر" هستی. کم حرف، باریک بین و دقیق، قابل اعتماد. درسته که خیلی هم با حال نیست به آدم بگن "حسابگر" ، ولی حالا خودمونیم، تو هم زیاد آدم باحالی نیستی. زندگی خیلی شلوغ و پر سر و صدایی نداری ولی برای خودت تفریحات و سرگرمی هایی داری و کسانی که به تو نزدیکند واقعا تو را دوست دارند. به طور کلّی دو نوع "حسابگر" وجود دارد که تو هم به احتمال زیاد در یکی از این دو گروه قرار می گیری: - زن - مرد جدا از شوخی، حسابگر ها در هر کاری که انجام می دهند موفق هستند و همه، به خصوص دوستانشان، همیشه می توانند به آنها اعتماد کنند. آنها تقریباً هیچوقت دزدی و تقلّب نمی کنند. (البته منظور "حسابگر" های این تست شخصیت است، و گرنه بعضی حسابدارهای واقعی اینکارها را میکنند!! اگرچه آنها احتمالا در این تست شخصیت "قاضی" خواهند شد). در ضمن، تو احتمالاً رابطه خیلی دوستانه و خوبی با اعضای خانواده ات داری.   پ.ن: والا به نظرم نمیاد همش درست باشه اما همچین بی ربط هم نیست!

 

 

از جملات قصار خودم در حال نصیحت (یا مشاوره دادن یا همچین چیزی!):

مهم اینه که یه رابطه خراب نشه نه اینکه تموم نشه..!