Insomnia

این پسرکم* خیلی کند شده بود، نفهمیدم چرا، برعکس همیشه هم که کلی خونسردم اعصاب نداشتم فِس‌فِس کند این بود که بی‌خیال ریست کردم و این شد که Favorites نازنینم به صورت آف‌لاین پَر! آن‌لاین که شدم شروع کردم به آوردن هرچیزی که به فاک داده بودم. دانه دانه صفحه‌ها را باز می‌کردم و می‌بستم، به این ندای درونی هم که "خوب حالا به وقتش هرکدام را خواستی بیار" گوش نمی‌دادم که نمی‌دادم، راستش را بخواهید لج کرده بودم. با چه چیزی؟ نه که ندانم فقط نمی‌گویم.

یکی از همین صفحات را که باز می‌کردم یکهو یک‌جاش(!) چشمک زد! آرشیو! دلم غنج رفت. چند وقت بود آرشیو هیچ وبلاگی را نخوانده بودم؟ خیلی‌تا، یادم نیست. یادش بخیر! آن‌وقت‌ها آرشیوها یکی دو سال بیشتر نبودند. چه کارِ عبثِ لذت‌بخشی است ولی. شروع کردم به باز کردن، گفتم که لج کرده بودم، سرِ همان چیزی که نمی‌گویم. آوریل 2003، می 2003، جون 2003... ماشالاه چقدر هم روده دراز. بی‌خیال باقی چیزهایی که به خاطرشان آن‌لاین بودم دیسکانکت کردم و شروع کردم به خواندن. گمانم یک ساعتی گذشت تا همه‌ی آن‌هایی که باز کرده بودم تمام شد. انگار که از یک خواب شیرین بلند شده باشی با لبخند کش و قوسی به بدنم دادم. بعد یادم افتاد کلی کار دارم که گذاشتم برای امروز که تعطیلم انجام بدم بعد تازه لجم هم خوابیده بود دیگر هم آن‌لاین نشدم!

* منظور از پسرکم واضحاً کامپیوترم است. اما این توضیح برای این است که فکر نکنید از آن دست آدم‌هاییم که پسر بیشتر از دختر دوست دارم (منظورم از نظر بچه و اینهاستا وگرنه که...) اتفاقاً برعکس همیشه گفته‌ام آدم دوتا بچه‌ی اولش که دختر باشد دیگر خیالش برای بقیه راحت است، هرچه شد شد!!!! اما نمی‌دانم چرا این جناب بیشتر حس پسر بودن از نوع فرزند را به من می‌دهد تا دختر. اصلاً هرچی خدا بخواد فقط سالم باشد و صالح!!!

...

و دختر.