Insomnia

اولین بار وقتی متوجه این موضوع شدم که داشتم فیلم سارای مهرجوئی رو می دیدم .  بعد ها اونقدر با خودم کلنجار رفتم تا قانع شدم باید این موضوع رو یک عیب بزرگ در روحیه و شخصیتم بدونم . چیزی که مغایر با تمام عقاید آزاد اندیشانه و انتلکچالی و فمینیستی و هر نوع ایسمی در من بود. اما ماه همیشه پشت ابر نمی مونه و من با کمال شرمندگی می خوام از همین تریبون آزاد اعلام شکست کنم و این ننگ بزرگ و بر همه فاش و عیان کنم .

 

من دوست دارم آشپزی کنم مخصوصا اگه قرار باشه واسه کسی غذا بپزم که عاشق غذا باشه یا این که من عاشق اون باشه ( از این جا تا کجا ) خلاصه خرد کردن سبزیجات رنگ و وارنگ روی تخته آشپزخونه که بعد از قاشق های چوبی دومین معشوق من توی آشپرخونست یا مزه دار کردن گوشت یا تفت دادن پیاز اضافه کردن انواع ادویه رنگش یا بوش یا چشیدنش و تصمیم اضافه یا نکردن نمک و فلفلش . سرو کردنش تزیینش میزش. بشقابش قاشق و چنگالش چشم به اتنظار اینکه اولین قاشق و کی به دهنش می زاره و بعدش چی می گه.

 

نمی دونم سطحیه یا چیپ نمی دونم چرا همیشه پنهانش کردم از همه انکارش کردم نمی دونم چرا اون استادم که این همه دوسش دارم می گفت آشپزی هنر نیست و باید جلد تمام کتاب های هنر آشپزی و عوض کرد.

فقط می دونم تو سنی نیستم دیگه که به خودم دروغ بگم یا سر و کله بزنم . وقتی این همه حال می کنم پس دوسش دارم .

 

فیلم های مهرجویی زن هاش و بیشتر اوقات دوست ندارم اما سارا فرق داره . عاشق سارا بودم وقتی نبخشید وقتی دلشوره داشت وقتی پای حرفش وایساد . خانه عروسک و دوست داشتم از اولش

 

احساس می‌کنم موو این کردم..!

 

 

گاهی حسابی دلم برای چشم هایم می سوزد این همه بو این همه حس این همه حرف این همه شادی این همه عشق این همه نگاه های معنی دار و گوشه چشمی و چپ چپ و با پشت پلک نازک




بیچاره چشم هایم . سایه های رنگی ریمل های مژه





بیچاره چشمهایم که اینهمه دور اند از دست هایم

امروز رفتم موهای دست و پا رو کندم فردا هم می رم موهام و قرمز می کنم شبش هم اون لباس کمر کرستی جیگر سرمه ای و می پوشم . فردا همبازی همه بچه گی هایم داماد می شود. فردا شب من باز می فهمم که چقدر بلاتکلیفم با خودم . از این که دلم بگیره مثه اینه دق باشم بیزارم . از این که یادم بیاد خیلی خاطره های نحس و بیزارم از این که به من بگن ایشالا یه روز برای من بیزارم. این پسرک که فردا داماد می شود خیلی گل است عروس را هم از وقتی دوست شدند می شناسم .  .برایشان خوشحالم اما نمی دانم چرا دلتنگم نمی دانم چرا یادم نمیرود نمی دانم چرا




من هنوزم با نامجو حال می کنم. یادم اومد استاد گرام چقدر مرا سرزنش کرد و به باد تمسخر گرفت به خاطر این لذت کوچک دلم . داشتم فک می کردم آدم ها چقدر حقیرن .



من شاید خیلی زخم خوردم هزار بار خراب کردن از نو ساختم باز خراب کردن اما سرم بالاست به خدا سرم از همه آن ها که خرابم کردند بالا تر است . 


من والا آرزوی لباس سفید و آئینه و شمدون نداشتم و ندارم . من یه همراه می خواستم که بشه تو بغلش قایم شد که حواسش به من باشه همین


که گریه می کنم نپرسه کی و کجا و چرا و چقدر و چن وقت فقط بغلم کنه بغلم کنه بعدم لباش و بزاره رو گردنم لیسم بزنه



من یکی و نمی خوام که بهم بگه صبر کن من برم و برگردم


من یکی و می خوام که باشه و بمونه


من عروسی نمی خوام من سکه طرح امام نمی خوام من انگشتر نگین دار نمی خوام من رسم و خانواده و بته و سنت نمی خوام



من مسافرت می خوام من باد می خوام من یه عالمه یه عالمه بوس می خوام




دلم می خواد تو برف عروسی کنم دلم می خواد کسایی باشن که دوسشون دارم نه اونا که باید باشن




دلم می خواد فردا حسابی بزنم حسابی برقصم و غصه از هیچ جا پیداش نشود . هیچی یادم نیاد از اینا



من سرما خوردم من تب دارم . من