Insomnia

من که اصلا یادم نمی آید از بس که گذشته است . اما می گویند یک زمانی بوده که من هم عاشق این بودم که دانشجو باشم که عاشق این بودم که دانشگاه بروم. یک خاطرات مبهم و دوری دارم از اولین باری که رفتم خیابان انقلاب و وه که چقدر به هیجان آمدم که فک کردم دانشجو که بشوم هر روز می آیم اینجا عشق می کنم. می گردم بین این همه کتاب و چی می خواهم بیشتر از این . من یادم رفته . حافظه ام پاک شده اما توی چهار راه ولی عصر یه کافه بود که من فک می کردم جای عجب آدم های خدائی است عجب روشنفکرن چقدر با حالن. یه تاتر شهر بود که وقتی ماشین بابا از بغلش رد می شد ضربان قلبم می رفت بالا. یادم رفته . همش پاک فراموش شده از بس که دروغ بود.


با چنگالم رفته بودیم کتاب ابتیاع کنیم پیاده رو که از جیگر شهروندان ایرانی هم پاره پاره تر بود. اما سالم ماندیم به هر تلاشی که بود از لا به لای آن همه آدم فرهیخته خودمان را رساندیم به بازارچه کتاب و من خشکم زد.


یه مغازه باحالی بود پر از کتاب پر از سی دی پر از خاطره پر از همه چیزهای خوب که سر در بازارچه کتاب بود که من دوسش داشتم که حالا نیست . من از کجا سی دی بخرم دیگه ؟؟؟؟ گاج می خوام چیکار ؟ اینهمه خالی ایهمه مدرنیزه این همه سرد و پر از تست نفرت انگیز کنکور بی خود که هزار ساله قراره نباشه که مثل اژدهای هفت سر می مونه که سال دیگه بازم می بینمش.



یه مقاله نوشتم که هزار تا لغت داشت . به یه جا هاییم فشار اومد تا حد انفجار تا نوشتمش حالا این استاد کوتوله می گه دوباره بنویس خوب نیست . شیطونه می گه بزنم تو سرش بقیه اشم بره تو زمین در نیاد دیگه .



سمفونی مردگان اون همه خدا اون همه قشنگ بعد ها که بزرگ تر شدم فهمیدم همون کمرنگ شده ی صد سال تنهایی . حالا دلم به سال بلوا خوش بود تا بتونم بازم عاشق معروفی باشم که دیدم اونم نسخه دستکاری شده ی عشق سال های وبا ست . چه جالب که جناب معروفی فقط تحت تاثیر ادبیات آمریکای لاتین بودن اونم از نوع مارکز ش !



من دارم مریض می شم هی فینم میاد خوب . دلم چای کمرنگ می خواد هیش کی برام نمیاره خوب.



هزاز تا کار نکرده دارم