Insomnia

اولین بار وقتی متوجه این موضوع شدم که داشتم فیلم سارای مهرجوئی رو می دیدم .  بعد ها اونقدر با خودم کلنجار رفتم تا قانع شدم باید این موضوع رو یک عیب بزرگ در روحیه و شخصیتم بدونم . چیزی که مغایر با تمام عقاید آزاد اندیشانه و انتلکچالی و فمینیستی و هر نوع ایسمی در من بود. اما ماه همیشه پشت ابر نمی مونه و من با کمال شرمندگی می خوام از همین تریبون آزاد اعلام شکست کنم و این ننگ بزرگ و بر همه فاش و عیان کنم .

من دوست دارم آشپزی کنم مخصوصا اگه قرار باشه واسه کسی غذا بپزم که عاشق غذا باشه یا این که من عاشق اون باشه ( از این جا تا کجا ) خلاصه خرد کردن سبزیجات رنگ و وارنگ روی تخته آشپزخونه که بعد از قاشق های چوبی دومین معشوق من توی آشپرخونست یا مزه دار کردن گوشت یا تفت دادن پیاز اضافه کردن انواع ادویه رنگش یا بوش یا چشیدنش و تصمیم اضافه یا نکردن نمک و فلفلش . سرو کردنش تزیینش میزش. بشقابش قاشق و چنگالش چشم به اتنظار اینکه اولین قاشق و کی به دهنش می زاره و بعدش چی می گه.

نمی دونم سطحیه یا چیپ نمی دونم چرا همیشه پنهانش کردم از همه انکارش کردم نمی دونم چرا اون استادم که این همه دوسش دارم می گفت آشپزی هنر نیست و باید جلد تمام کتاب های هنر آشپزی و عوض کرد.

فقط می دونم تو سنی نیستم دیگه که به خودم دروغ بگم یا سر و کله بزنم . وقتی این همه حال می کنم پس دوسش دارم .

فیلم های مهرجویی زن هاش و بیشتر اوقات دوست ندارم اما سارا فرق داره . عاشق سارا بودم وقتی نبخشید وقتی دلشوره داشت وقتی پای حرفش وایساد . خانه عروسک و دوست داشتم از اولش